۱۰ حکومت سرکوبگر جهان (+عکس)

موسسه Freedom House هر ساله لیستی از ۲۰ کشور سرکوبگر جهان که کمترین میزان آزادی‌ها در آن وجود دارد را بر اساس اندازه‌گیری شاخص‌هایی مانند وجود احزاب مخالف، میزان هزینه‌دار بودن اعتراضات سیاسی، وجود نشریات مستقل، آزادی بیان و اندیشه اعلام می‌کند.

اینکه کجا و در کدام سرزمین زاده شوی چیزی نیست که دست من و تو باشد؛ همانطور که خانواده ات را انتخاب نکرده ای، هنگام زاده شدن سرزمینت را هم به میل خود انتخاب نمی‌کنی. این همان چیزی است که به آن “جبر جغرافیایی” می‌گویند و هویت ملی ایرانی یا چینی، آمریکایی و مصری مردمان کره زمین را شکل می‌دهد. اینکه کجا بدنیا آمده ای می‌تواند مانند شرکت در بازی قمار، نتیجه ای میان برد و باخت باشد، اما زاده شدن در برخی از کشورها، متولد شدن در جهنم است و زیستن در هراس. جهنمی‌که نام‌های مختلفی دارد: کره شمالی، برمه، چاد، ساحل عاج، اریتره، سومالی و سودان و جهنم‌های ناگریز دیگر. کسی چه می‌داند؛ شاید زمین، جهنم دنیای دیگری باشد.

به گزارش دادنا و به نقل از نشریه “فارن پالیسی”، موسسه Freedom House هر ساله لیستی از ۲۰ کشور سرکوبگر جهان که کمترین میزان آزادی‌های سیاسی و اجتماعی در آن وجود دارد را بر اساس اندازه گیری شاخص‌هایی مانند وجود احزاب مخالف، میزان هزینه دار بودن اعتراضات سیاسی، وجود نشریات مستقل، آزادی بیان و اندیشه و فاکتورهای دیگر اندازه گیری و این لیست را اعلام می‌کند.

در فهرست امسال نیز بیست کشور دنیا به عنوان سرزمین‌های فاقد آزادی‌های اشاره شده در اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل فهرست شده اند. کشورهایی دیگری که اسمی‌از آنان در این گزارش تصویری برده نمی‌شود عبارتند از بلاروس، چاد، چین، ساحل عاج، کوبا، لائوس، عربستان سعودی، اوستیای جنوبی و حکومت صحرای غربی. ده کشور اول این لیست را به همراه تصاویر آن با هم مرور می‌کنیم:

۱- کره شمالی

مردمان کره شمالی از کمترین میزان آزادی‌های سیاسی و اجتماعی برخوردارند. «کیم جونگ ایل» که از سال ۱۹۹۴ میلادی و پس از مرگ پدرش قدرت را در دست گرفت، روش مستبدانه پدرش «کیم ایل سونگ» را ادامه داد. هزاران نفر از مردم در کمپ و اردوگاه‌های کار اجباری به دلیل مرتکب شدن جرم‌های کوچک و در شرایط بی رحمانه ای بسر می‌برند. مرتکب شدن به جرم‌هایی که رهبران کره شمالی تعریف کرده اند و اساساً جرم محسوب نمی‌شوند. تمام بخش‌های زندگی روزانه مانند اشتغال، محل اقامت، تحصیل و دسترسی به خدمات بهداشتی توسط یک سازمان نیمه موروثی تعیین می‌شود که مردم این کشور را به گروه‌های مختلف از نظر میزان وفاداری به رژیم تقسیم کرده است. بحران غذا در نتیجه سیاست‌های ابلهانه رهبران کره شمالی در این کشور تبدیل به مشکل روزمره مردم شده که در نتیجه آن سوءتغذیه اکثریت مطلق مردم این کشور است. از لحاظ سیاسی قرار است تغییراتی در این کشور بوجود آید تا قدرت در خاندان «کیم ایل سونگ» خارج نشود. اخیرا فرزند وی «کیم جونگ اون» بیشتر در محافل حاضر می‌شود و جانشین احتمالی وی بشمار می‌رود.

۲- لیبی

وقتی از سال ۱۹۶۹ «معمر قذافی» شخصیت منفور دنیای سیاست توانست با کودتا به قدرت برسد، دوران سیاه فقدان آزادی‌های مدنی و سیاسی بیش از پیش در لیبی آغاز شد. وجود نفت در لیبی ثروت بی شماری را نصیب وی کرد و وی توانست با پشتوانه دلارهای نفتی در عرصه سیاست یکه تازی کند. هر چند آن دوران یکه تازی‌ها بسر آمده و مخالفان وی تسخیر شهرها را از شهر “بنغازی” آغاز کرده اند. همیشه پاسخ قذافی به اعتراضات مردم لیبی، خشونت و سرکوب بوده است و همه راه‌های اطلاح سیستم سیاسی را بسته است. پس از اعلام منطقه پرواز ممنوع توسط سازمان ملل در این کشور به دلیل حمله هوایی نیروهای نظامی‌به مردم بی دفاع شهر بنغازی، حمله ناتو به مواضع وی آغاز و تحریم‌های گوناگون بین المللی علیه او صادر شد. وی برای مقابله با شورشیان به سربازان خود دستو داده بود با خوردن قرصهای محرک جنسی “ویاگرا” به زنان تجاوز کنند. اخیراً دادگاه بین المللی لاهه حکم دستگیری وی و پسرش را به جرم ارتکاب اعمال غیر انسانی صادر کرده است.

۳- برمه

رهبری برمه سالهاست که تحت کنترل “تان شوه” رهبر نظامی‌“شورای صلح و توسعه” درآمده است. وی تمامی‌قدرت را به صورت مطلق در دست دارد و از یک کشور ثروتمند سابق، کشوری فقیر ساخته است. در پی انتخابات سال ۱۹۹۰ میلادی، فرد پیروز کسی نبود جز “آنگ سان سو چی” فعال سیاسی حقوق بشر و برنده جایزه صلح نوبل؛ اما حکومت نظامی‌وقت با انتخاب وی مخالفت کرد و وی را به زندان انداخت و سالها تحت بازداشت خانگی قرار داد و حزب تحت حاکمیت وی “اتحاد ملی برای دموکراسی” را زیر فشار خرد کننده ای قرار داد.

۴- گینه استوایی

در کشور آفریقایی گینه استوایی تمامی‌ارکان قدرت در دستان سرتیپ «تئودور اوبیانگ انگوئما امباسوگو» از حزب حاکم دموکراتیک گینهٔ استوایی است. وی پس از اینکه طی کودتایی در سال ۱۹۷۹ میلادی به قدرت رسید، تمام قدرت را قبضه کرد و تا به امروز نیز به همان روش حکومت می‌کند. گزارش‌های متعددی از آدم ربایی، قتل و شکنجه مخالفان دولت وی منتشر شده است. وی در حال آماده کردن کشور برای تفویض قدرت به پسر خود است.

۵- اریتره

دولت حاکم بر کشور آفریقایی اریتره سالهاست که با مشت آهنین در این کشور حکومت می‌کند. این کشور نام مستعاری هم دارد؛ “پایان جهان”. در این کشور تمامی‌ساختارهای سیاسی و مدنی بشدت توسط حکومت “ایسایاس آفورکی” کنترل می‌شود. تنها حزب موجود در اریتره حزب حاکم است و مخالفت‌های سیاسی بشدت سرکوب می‌شود. تمامی‌رسانه‌های باقی مانده نیز دولتی است و بسیاری از روزنامه نگاران در زندان بسر می‌برند.

۶- سومالی

در سومالی تقریباً دولت مرکزی وجود ندارد و به جای آن گروه‌های رقیب و موقتی شبه نظامی‌مناطقی از کشور را در دست دارند. درگیری گروه‌های ملی گرا با گروه‌های اسلامی‌سومالی اقتصاد بسیار ضعیف و فروپاشیده ای برای این کشور به جا گذاشته است. در انتخابات گذشته ریاست جمهوری “شیخ شریف شیخ احمد” به ریاست جمهوری رسید اما وی عملاً هیچ قدرتی در این کشور ندارد و گروه‌های مختلف شبه نظامی‌هر بلایی که بخواهند بر سر مردم فلاکت زده می‌آورند. روزنامه نگاران بسیاری در این کشور کشته و ناپدید شده اند و دو ایستگاه رادیویی موجود در سومالی توسط نظامیان اشغال و اداره می‌شود.

۷- سودان

بزرگترین کشور قاره آفریقا بعد از استقلال از انگلیس و رهایی از سلطه مصر در سال ۱۹۵۶ میلادی دستخوش آشوب و هرج و مرج بوده است. رئیس جمهور این کشور “عمر حسن البشیر” در سال ۱۹۸۹ با پشتوانه نیروهای نظامی‌توانست به قدرت برسد. وی بعد از به قدرت رسیدن شروع به دستگیری گسترده مخالفان کرد. وی بعد از مسئله دارفو در جنوب این کشور و دستور بر کشتن ساکنان آن توسط دادگاه بین المللی لاهه احضار و حکم دستگیری اش صادر شد، حکمی‌که البته توسط وی نادیده گرفته شده است.

۸-ترکمنستان

ترکمنستان جزو اولین کشورهای تازه استقلال یافته از شوروی بود که پس از فروپاشی «دیکتاتور بزرگ» به دام «دیکتاتور کوچک بی رحم» افتاد و روشهای سرکوبگرانه به همان شدن دوره سوسیالیستی ادامه یافت. “صفر مراد نیازوف” که در سال ۱۹۹۱ و پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به قدرت رسید، کشور را به سوی بستن فضای سیاسی و اجتماعی پیش برد و این روش را تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۶ ادامه داد. وی از ترکمنستان کشوری منزوی ساخت که تمامی‌رسانه‌های فعال در آن دولتی بودند و در حال تمجید روزانه از اقدامات وی مطالب دروغین منتشر می‌کردند. جانشین خلف وی “قربان قلی بردی محمداف” قول انجام اصلاحات داد اما این کشور همچنان تک حزبی باقی ماند. “سازمان پزشکان بدون مرز” نیز به عنوان تنها سازمان بین المللی باقی مانده در این کشور مجبور به ترک ترکمنستان در سال ۲۰۰۹ شد و زندانیان سیاسی دوره نیازوف همچنان در زندان بسر می‌برند.

۹-ازبکستان

اسلام کریموف رئیس جمهور ازبکستان از سال ۱۹۹۱ تاکنون تمام ساختار سیاسی کشور را در دستان خود دارد و بقیه سازمانهای سیاسی نقش زینتی را در این کشور بازی می‌کنند. هیچ حزب سیاسی اجازه حضور و فعالیت در این کشور را ندارد و تمامی‌احزاب به غیر از حزب حاکم غیر قانونی شناخته شده اند. اخیراً ۱۵ نفر به جرم تلاش برای تشکیل یک حزب سیاسی به زندان افتاده اند و مانند بقیه زندانیان در شرایط بسیار غیر انسانی نگهداری می‌شوند. “گانیهون مامتنوف” نیز که برای رهایی کودکان کار از شرایط غیر انسانی تلاش می‌کرد سالهاست به دلیل این جرم! در زندان بسر می‌برد. می‌توان از فعالان مبارزه با بیماری ایدز که در زندان بسر می‌برند مانند “ماکسیم پوپوف” و “یوسف جمعه” شاعر نام برد.

۱۰- تبت

دولت چین کنترل مضاعفی بر دولت محلی تبت اعمال می‌کند. در منطقه ای که به “بام دنیا” معروف است، اهالی آن هیچ حقی برای انتخاب مسئولان محلی خود ندارند و همه مسئولان اجرایی را دولت کمونیستی چین انتخاب می‌کند. دولت چین فعالان سیاسی تبتی را شکنجه می‌کند و بسیاری از آنان ناپدید شده اند و ظن آن می‌رود که توسط دولت پکن کشته شده اند. رهبر معنوی تبت “دالایی لاما” چندین بار توسط دولت چین مورد اذیت و بازجویی قرار گرفته و چین تمام تلاش خود را می‌کند تا این منطقه روی خوش آزادی را به خود نبیند.

کد خبر: 320

انتهای خبر

آدرس کوتاه: http://xn--mgbt4dl10c.com/?p=320